Türkçe Katillerine
Yeni nesil çok farklı. Az evvel pardus irc kanalında türkçe konusunda bir kişiyi daha uyardım. Bunu yaparken insanlar hicap duyuyorlar. Aslında duymamak gerekli. Bu nesil belkide ileride bizim çocuklarımızın büyük abileri olacak gençler. İçlerinden bazıları idol olacak. Onları örnek almak isteyecekler olacak. Ama gelin görün ki içinde bulunduğumuz durum içler acısından öte. Kendi dilimizi bilmiyoruz. Türkçe kelimelerin içinde ingiliz alfabesinden harfler cirit atıyor. Kelimeler kırpılıyor. Anlamıyorum nereye gidiyoruz. Bunu marifet sanıyoruz. Acınacak haldeyiz. Herşeyi bırakın küfür etmeyi bile bilmiyoruz. Argo konuşabilirsiniz, herşeyi yapabilirsiniz ancak kelimeleri kökünden değiştirmek bu kendi öz kültürüne küfür etmektir. sewiorum,ewt, deilim,biliom ne bunlar yahu ?
Neyse ben sözü sevdiğim birkaç satıra bırakmak istiyorum.
Dilin düşmanlarından biri de, milletin içinde yaşayıp, onun dilini konuşur ve yazarken çok miktarda yabancı sözcük kullanan cücelerdir. Bunu iki sebebi vardır ; Biri, bunu bilgi ve görgü üstünlüğü basit kişilik, diğer ise soya çekim, yani devşirme ve dönmelerin silsilesinden gelmiş olmaktır.
Ey Vatan
Osman PAMUKOĞLU
Sayfa 68
Elveda Las Vegas
Sinema
Acayip bir filmdi. Yani arada kaldım filmi izlerken. Kime üzüleyim ona şaşırdım. Güzeldi de. Özellikle müzikleri falan çok iyiydi. İzlemenizi tavsiye ederim. Birde Kısa replik geçeyim filmden.. İmdb ( international movie database ) ‘den filmin künyesine bakabilirsiniz.
“Karim beni içki içtiğim için mi terketti yoksa karim beni terkettigi için mi içmeye başladım hatırlamıyorum…” — Leaving Las Vegas
Unutulanlar Dışında Yeni Bir Şey Yok !!
Aşağıdaki bölüm PKK ‘nın 1993 ve öncesi dönemdeki örgütlenmelerinin ne derece ileri boyutlara ulaştığını göstermektedir. Öyle ki bu adamlar yurt içindeki kamplarında mezarlık, futbol sahası, jeneratör, baraka falan inşa etmişler. Ne bunlara dokunan var ne de karışan. Ama ta ki Tümgeneral Osman PAMUKOĞLU’nun Hakkari Dağ ve Komando Tugayı’nın komutasını eline alana kadar.
Şimdi o konuşmaları aşağıya aynen geçiriyorum ;
Öküzlere
freedom@forever $ fuck the win
linux kullanan arkadaşlara …
Silahla Muhabbet
| Dün bir tabanca aldım Kafama sıkmaktı amacım ‘Tanışalım’dedim kendisine Soğuk bir silah kendisi 9mm smith&wesson kendisi Hani şu civalı fişek atan Soğuk ama çok toy kendisi Hoş beşin ardından fişekleri kıçına bir bir soktum Zevk alıyordu bundan kendisi Sonra namlusu suratıma dönük: ‘Okumayı öğrenmeliyim patlamadan önce ey sahip’dedi ‘Hiç normal değil isteğin’dedim.Ben kendim ‘Bir psikolağa görünmen lazım senin’ Dedim kendim ‘Ya da bir hocanın okuması lazım’Dedim Sinirlendi ve ve ve Patladı |
|
Mustafa Türköne |
The Godfather
The Godfather
Manifesto
Manifesto
bu maskenin altında bir yüz var…
ancak benim değil.
ne altındaki kaslardan daha “ben”dir o yüz…
ne de altındaki kemiklerden.
bu maskenin altında
etten daha fazlası var.
bu maskenin altında
bir fikir var!
ve fikirler kurşun geçirmez!..
hatırla, 5 kasım’ı hatırla
barut ihanetini ve komplosunu
zaten aklım almaz
barut ihanetinin neden unutulacağını
ama ya adam?
biliyorum, adı guy fawkes idi…
bu ülkeye neyin unutulduğunu anımsatmak için.
400 yıldan fazla bir süre önce, bu vatansever, kasımın 5′ini…
ebediyen hafızamıza kazımayı diledi.
hayali, eşitlik, adalet ve özgürlüğün kelimelerden öte olduğunu…
dünyaya anımsatmaktı.
kelimeler görece kavramlardır.
eğer bir şey görmüyorsanız…
ve biliyorum; 1605′de parlamento binası’nı patlatmaya çalıştı.
ama kimdi gerçekte?
neye benziyordu?
bize fikirleri hatırlayın dendi, adamı değil.
çünkü bir adam başarısız olabilir.
yakalanabilir, öldürülebilir ve unutulabilir.
ama 400 yıl sonra…
bir fikir hâlâ dünyayı değiştirebilir.
fikirlerin gücüne bizzat şahit oldum.
fikirler adına öldürülen ve
fikirleri savunurken ölen insanları gördüm.
yalnız,
bir fikri öpemez
ona dokunamaz
veya onu tutamazsınız.
fikirler kan ağlamaz.
acıyı hissetmezler.
sevmezler.
diyorum ki, bu gece o rıhtımlara gidip abd’ne ait her şeyi yerle bir edelim!
kim benimle birlikte?
söyleyin, hanginiz benimle?
her şeyi ama her şeyi olan bir ülkeydi orası…
ama şimdi, 20 yıl sonrası, ne olacak?
dünyanın en büyük cüzamlı topluluğu!
başlattıkları savaş değildi.
saldıkları veba değildi.
hüküm’dü.
kimse geçmişinden kaçamaz.
kimse hüküm’den kaçamaz.
toplumlar, kendi devletlerinden korkmamalı.
devletler, kendi toplumlarından korkmalı.
bina nasıl bir sembolse, onu yıkma eylemi de bir semboldür.
sembollere anlam kazandıran insanlardır.
tek başlarına semboller anlamsızdır ama yeteri kadar insanla…
bir binayı havaya uçurmak dünyayı değiştirebilir.
şiddet iyi amaçlar için kullanılabilir.
bu maskenin altında bir yüz var…
ancak benim değil.
ne altındaki kaslardan daha “ben”dir o yüz…
ne de altındaki kemiklerden.
bu maskenin altında
etten daha fazlası var.
bu maskenin altında
bir fikir var!
ve fikirler kurşun geçirmez!..
bu gece size en ciddi
yeminimi ediyorum…
adalet hızlı olacak…
dürüst olacak….
ve merhametsiz olacak.
V For Vendetta
Savaş Sanatı Tarihinden
Bu alıntı John Keegan’a aittir.Onun Savaş sanatı tarihi isimli kitabından alınmıştır.
9 ncu yüzyılda dünya üzerinde hiç kimse onlardan daha cesur, daha sadık ve daha kalabalık değildi. Türkler gerçekten çetin insanlardı. Atlarını bedenlerinin bir parçası gibi kullanıyorlardı. Türkler, dinin dünya işlerinden uzaklaşma olduğuna sahip değillerdi.
Osmanlı İmparatorluğunun bütün toprakları elden çıktığında yalnız Türkiye’de yaşayan zeki , sert ve dayanıklı ırka mensup Türkler, dünyaya vatanseverlik dersi vererek, 20′nci yüzyılın ortasında bağımsız bir ülke olarak ortaya çıkıp kimseden emir almaya gelmeyeceklerini kanıtlamışlardır.
Meraklılarına tavsiye ederim.
Amat
( Tanıtım yazısı hala okumamış olanlar içindir, yoksa kale almayın.)
Osmanlı’nın hüküm sürdüğü zamanlara dair neşeli ve felsefi fanteziler yazarak edebiyatımızda kendine has bir yer edinen, bu yeri dikkatle izleyen okur kitlesinin en sevdiği yazarlar arasına giren İhsan Oktay Anar, sonunda yeni romanını yayımladı. Geçen zaman içinde beklenti arttıkça, iş dedikoduya dökülmüştü. Yok, bir romanını yazdı bitirince beğenmedi yaktı denildi, yok romanını çaldırdı denildi ama sonunda yeni roman çıktı; hem de hiç beklenmedik bir anda.
Normalde ünlü bir yazarın kitabı çıkmadan önce yayınevi duyurular yapar, kitabın içeriği, hangi gün çıkacağı bilinir. Oysa İhsan Oktay Anar’ın kitabı, İletişim Yayınevi’nin dağıttığı yeni kitaplar listelerinde bile yer almadı. Bir gün çıktığı duyuldu, ertesi gün kitapçıların vitrinlerinde bordo zemin üzerinde bir kalyon yüzüyordu: Amat.
İhsan Oktay Anar bu kez eski zamanlarda bir kalyona gidiyor. O kalyona biniyor ve gemi mürettebatıyla birlikte karanlık bir sefere çıkıyor. Amat adlı 58 toplu kalyon Nuh Usta tarafından Navarin’den gelen meşe ağaçlarından yapılmıştır. 247 adet meşe. Tam da Amat’taki insan sayısı kadar!
Kaptan efendisi Diyavol Paşa, Koca Reis’i (yani ikinci kaptanı) Kırbaç Süleyman’dır bu geminin. 50 tüfenkçi yeniçeri ile birlikte güverteyi temizleyen, yelkenleri açıp kapayan, savaş zamanında da eline kılıcı alıp yan gemiye atlayan marineller, gabyarlar, topçular, zabitler, ayakçılar ve aşçı, marangoz, hekim, dümenci daha onlarca tür işle görevli bir sürü kişinin kaderi bu ikilinin elinin altındadır. Gemi kendine has bir dünya gibi. İhsan Oktay Anar’ın kitabı bir yanıyla bu dünyayı Türk edebiyatında görülmemiş bir kıvamda anlatıyor. Yüzlerce yıl öncesinin gemicilik terimlerini hiç çekinmeden, sakınmadan bol bulamaç, bu romanın kendi özel dilini oluştururcasına kullananan İhsan Oktay Anar, bu eski sözcük kullanımını ifrada kaçırıp bir eğlence, oyun hâline getiriyor. Tıpkı önceki romanlarında olduğu gibi…
Amat’ın konusunu kafayı ölümsüzlüğe ve aslında ölümün bizzat kendisine takmış, bir gemi dolusu günahkârın kabusa dönüşen seyahati diye özetlemek mümkün. En gencinden en ihtiyarına kadar her biri bir günahla kirlenmiş, yüreği kararmış ve sertleşmiş bu insanlar, adı konmamış, kendi belirsiz tuhaf bir laneti paylaşıyorlar sanki. Bu lanetin adı Amat, kaptanı da kırmızı atlasla örtülü bir aynanın içine gizlenen ve tayfasını her tür sınırını aşıp insanlığından ve hayattan biraz daha uzaklaşmaya sürükleyen şeytani bir figür: Duvarları kitap kaplı odasında keman çalarak vakit geçiren ve unutmak için koyu sarı bir içkiyi yudumlayıp duran Diyavol Paşa. Diyavol Paşa’nın faniler üzerindeki kırbacı ise, yüreği karısının ölümüyle kararmış, ama hırsı, öfkesi ve merakı her tür gemi azıya alacak denli azgınlaşmış Kırbaç Süleyman.
Amat, amacı bilinmeyen, Padişah’ın emriyle çıkılmış bir gizli görev olduğu rivayet edilen seferine başlar başlamaz rekabet, kavga ve macerayla buluşuyor. Kaptan Diyavol, komutayı ortaya bırakıp ikinci kaptan adaylarına sunuyor; en iyi emreden kazansın. Tabii ki bu rekabeti ak sakallı Ali Reis değil, adını elindeki kırbaçtan alan deniz kurdu Süleyman kazanıyor. Ardından tuhaf bir rota boyunca, dalgalarla, rüzgârla, Venedik kadırgaları, kalyonları ve Malta Şövalyeleri ile boğuşarak ilerliyorlar. Yağma arzusu dayanılmaz olduğunda kara ölümle, öldürme arzusu ağır bastığında kardeş katli ile malul olup iyice günaha gömülüyorlar.
Venedikliler’le girişilen muharebeler, denizde yapılan manevralar, geminin içindeki düzen ve yaşantı gayet ayrıntılı anlatılıyor. İhsan Oktay Anar, denizcilik meraklıları için bulunmaz bir kitap yazmış. Meraklı olmayanlara da Osmanlı’nın denizciliğini, yelkenli gemilerin kendine has dünyasını hatırlatan bir roman bu. Ama tabii hepsinden öte, karanlık yanı ağır basan tarihi bir fantezi….
Radikal gazetesinden Alıntıdır.
Tuna Gönen
21.10.2005
Ubuntu’ya has
